कोंन कहता है भगवंत होते नहीं ……………!

रविवार मोकळा ठेवा Social Impact. ग्रुपच्या म्हात्रेचा कॉल आला. कुठल्याशा बालसदनात विझिट आहे. ग्रुपच्या वतीनं inverter द्यायचा आहे. असं मोघम सांगत त्याने फोन ठेवलाही. या रविवारी अजून काही प्लान होते. पण त्या निमित्ताने सगळे भेटतील .यापूर्वीच्या काही विझिट मध्ये या सागळ्यांशी जिव्हाळा तयार झालाय .विजय काका , स्मिता काकी , मीनाक्षी मॅम , वसंत आजोबा, प्रकाश म्हात्रे , प्रणय पाटील , योगेश पाटील या वेगवेगळ्या वयोगटातल्या आणि क्षेत्रातल्या लोकांनी एकत्र येऊन सुरु झालेला हा उपक्रम टाळणं अशक्य . लगोलग चार दिवसांनी रविवार आलाही सकाळी आज भेटतोय असा sms होता. घड्याळ पाहिलं ९ वाजायला आले होते. १२ ला भेटायचं म्हणजे आता आवरायला हवं घरी नेहमीप्रमाणे कुरबुर सुरु झाली. पण तरीही चहा - नाश्ता तयार होताच . वेळ सरकत होती. काटा १० च्या पुढे धावत होता. आता मात्र एक क्षण थांबून चालणार नाही. येतो म्हणत घर सोडलं आणि स्टेशन गाठलं . तोबा गर्दीतून मुसंडी मारून डब्यात शिरण्याचा स्टंट केला. दीड तासांनी अंबरनाथ आलं . प्रवास बोरिंग नव्हताच सोबत होती ती सहप्रवाश्यांची त्यांच्या नाना तऱ्हा पाहत तासभर रमत गेला.

म्हात्रेने दिलेल्या पत्यावर पोहचलो.बाहेर बालसदनाचा बोर्ड होता. मुलांचा आवाज कानावर पडला अर्थात कार्यक्रम कधीचाच सुरु झाला असावा. एका हॉल मध्ये ५ ते १२ वयोगटातली मुलं फळ्याकडे तोंड करून बसली होती. Social Impact. ग्रुपचे वसंत आजोबा मुलांना चित्रातल्या गंमती जमती दाखवत होते. संथेच्या ट्रस्टी आणि Social Impact. ग्रुपचे इतर मेंबर यांच्यासोबत ओळखी झाल्या. मुलं आजोबांच्या चित्रकलेच्या तासात गुंतली होती.दरम्यान इथ आलेल्या मुलांची माहिती मिळाली. काहींनी आपले आई - वडील पहिले नव्हते तर काही जण कुटुंब मोडलं म्हणून इथं आले होते.काहींना चक्क जन्मदात्याने रस्त्यावर सोडलं होतं. प्रत्येकाची व्यथा वेगळी ………………. नुसतं ऐकून डोळे पाणावले तर ज्यांनी भोगलंय त्यांनी किती सहन केलं असेल नुसती कल्पना केलेलीच बरी……………. पुन्हा एकवार ते सगळे ते बोलके चेहरे पहिले. त्यांच्या नजरेतला आशवाद स्पष्ट दिसत होता. 

आमची निघायची वेळ होत आली होती ………………. बाई म्हणाल्या जाता जाता आमच्या मुलांच भजन ऐकून जा पोरांनी सूर धरला एका मागोमाग भजनांनी लय पकडली आणि अखेरच्या भजनाच्या ओळी मात्र काळजात भिडल्या त्या होत्या …………"कोंन कहता है भगवंत होते नहीं "……………! 

- संतोष टाकळे