ते दिवस राहले नाहीत............

अगर इतनी हो बेरुखी हमसे तो प्यार ना करो ..............! आज सकाळी चर्चगेट स्टेशनच्या बाहेर पडता पडता कानावर या ओळी पडल्या मी मागे वळून पहिल तर एक वीस बावीस वर्षाचा तरुण हे गाण मोबाईलवर कुणाला तरी ऐकवत होता. नेहमी प्रमाणे मी flashback मध्ये गेलो आणि कोलेज चे दिवस आठवले आम्ही तेव्हा मुलींसोबत इतक्या सहजपणे बोलत नसू फार दबक्या आवाजात मुलीन बद्दल आमच gossip चाले त्या पैकी

ती किती मस्त दिसते ना ?,
यार सहीच आहे एकदम टकटक
ती नुसती बघून हसली तरी दिवस काय जातो यार
अरे माझी वाली आली काय ?
ती आज मला तिच्या बापा सोबत दिसली ती कोणाकडे क्लासला जाते रे ?
च्यायला त्या विकासची मानलेली बहिण आहे ती यार
काय पण बोल पोरगी बेस्ट आहे एकदम सुता सारखी सरळ
अरे आज तुझ्या .... ने काय भारी ड्रेस घातलय रे एकदम हिरोयीन वाटतेय etc etc .
(काही शब्द जसेच्या तसेच लिहिले आहेत कुणाच्या भावना दुखावण्याचा माझा उद्देश नाही)

तेव्हा आपल्याला कुणी तरी कुणाच्या तरी नावाने चिडवणं किती रोमांचक वाटायचं हे आता शब्दात व्यक्त करता येत नाही. कारण मी ते स्वतः अनुभवलय ते दिवसच फार वेगळे असतात तिच्या साठी उगाचच रेंगाळत चालणं , वर्गात नजर चुकवून तिच्याकडं पाहणं,तिच्या मैत्रिणीकडे मस्का लावत आपला निरोप पाठवणं आणि अर्थात सर्वात महत्वाच म्हणजे जेव्हा ती आपला निरोप मिळताच थोड लाजत , खाली मान घालून दबक्या पावलाने जवळ येत हु बोल काय काम आहे अस म्हणत समोर आली कि छातीत धपकी भरल्यागत घुटमळत काही नाही ग तुझ्या ईकोच्या नोट्स देशील का ?म्हणत वेळ मारून न्यायाचा तो क्षण अक्षरश मोरपिसागत हलका असतो. आणि ती वळली कि जरा आवाज सुटल्यागत ऐक ना तू मला आवडतेस , ती पुन्हा गरकन फिरून काय ? परत बोल काही नाही काही नाही म्हणत तिथून पळ काढताना मनात कित्तेक कारंजे वरखाली उडत असतात एकदाचं बोललो तिला याचा आनंद तर दुसरीकडे तिने घरात सागितलं तर काय होयील याची भीती पण कदाचित तिलाहि मी आवडतो याची उगाच खात्री बाळगत पुन्हा गालातल्या गालात आनंदाची एक नवी लाट येवून बायिकला किक मारून सरळ मोकळ्या रस्त्याने हवेसोबत गाणी गात तिचा तो लाजरा चेहरा पुन्हा पुन्हा आठवत त्या धुंदीत घराकडे येण अवर्णनीय .....

आता ते दिवस राहले नाहीत मात्र त्या आठवणी अजूनही तशाच हळुवार गुंगावून जातात खूप दिवसांनी जुनी रेड वाईन घेतल्यागत ........


--- संतोष टाकळे