सहज बोलता बोलता ते मला म्हणाले तुम्ही पत्रकार पण तसलेच काय बाय लीव्हताव हवा तो नाय. काय तर ती अमिताभची सून काय जल्ला तिचा नाव ता कायशी ती जाडी झाली मेल्याणु एक पोर झाला की बाई जरा सुटते तिचा काय घेवून बस्लाव परवा शशीभाई च्या दुकानातून तंबाकू आणला ना त्या पुडीच्या कागदावर व्हता लीव्ह्लेला ती मंदाची पोरा वाचीत व्हती मी म्हतला काय र वाचताव तवा त्या पोरांनी वाचून दाखवलानी म्हतला आमच्या गावात बालत होताना बायका मारतात त्याचा कुणाला काय नाय आणि हई नुसती सुटली तर तिच्या फोटोनिशी पानभर लिव्हलानी उचलला पेपर आणि चुलीत टाकला खरा म्हटलास तर रागच आला मला तुला माहित हाय नाय बाबू माझा राग तू लहान होतास तवा आपल्या मागच्या परसावातल्या गोड्या आंब्यावर चढाला होतास नाय तवा सोलून काढली होती तुला नागडी करून विचार आएसला काय ग लता ? आई पण हो म्हणाली मला उगाचच शहारून आलं.
मामा आता पार रंगात आले होते. मागेच त्यांचं एक ऑपरेशन झालं होतं त्याबद्दलचा किस्सा सुरु झाला. विषय निघालाच होता म्हणून सुरवात झाली
मामा - काय रे बाबू ओम्बाईला ( मुंबई ) लय मोठी हॉस्पीटला नाय
मी - हो खूपच मोठी.आणि डॉक्टर पण मोठे नुसते हात लावायचे हजारो रुपये घेतात
मामा - काय पण बोल पण आमच्या दाभोळच्या लुकतुके डॉक्टरची सर नाय यायची त्या डाकटराना तुझा ताप म्हण नायतर अगदी जबर रोग असुदे दोन पुड्या दिलान कि माणूस सकाळी उठलाच पाहिजेल
मी - आता मला कुणीतरी इथनं उचला ( मनातल्या मनात ) मामा अहो तुमी पण ना
मामा - लुकतुकेच मला म्हणला तुमचा आपरेशन काय एव्हडा मोटा नाय हाय मी म्हटला काय कापायचा हाय तो कापा मी झोपलेला पण साफ नाय मला त कापतात त दिसं पण मी नुसता पडलेला डाकटरानी पण कमाल केलीन तोंडात बोटं घातलीन म्हणाले मामा लय डेरिंग बाज हाव तुमी .
आता मात्र मामा अजून काही बोलायच्या आत मी पळ काढणार इतक्यात त्यांनी घड्याळ्याकडे बघीतलं आणि आईला म्हणाले बायो आता निघतो मी ५ ची गाडी भेटलं मला आई राहा म्हणाली पण मामा म्हणाले बायो तू भेटलीस माझा बाबू भेटला पोट भरला माझा आता राहून काय करू आईने गरम गरम केलेला चहा घेत मामा मला नीट काम कर कधी तरी फोन कर शशी भाईच्या दुकानात सकाळी ११ नंतर असतो मी तिथं अस सांगत होते आणि बायो पोराच्या लग्नाचा काय तो बघ हो का मी बघू पोरगी त्या चव्हाणाची पोर आहे. १० वी नापास हाय पण शिवन कलास केलान हाय काय ब्लावूजा शिवते तुमच्या ओम्बाईचे टेलर झक मारतील गावात नाव हाय तिचा मी डोक्यावर हात मारून घ्यायचा बाकी होतो. आई म्हणाली सांगीन मी तुम्हाला मामा निघाले तसे मी त्यांच्या हातात पान सुपारीला पैसे ठेवले तेव्हा भरल्या डोळ्यांनी मामा म्हणाले बाबू पैसं नको रे बाबा तुम्ही अशीच या मामाची आठवण काढीत रावा अजून काय नको
मामा मोकळ्या रस्त्याने निघाले आणि खूप एकट वाटलं मघापासून गोंधळून गेलेलं घर शांत झालं
माणसं अशीच असतात काही क्षणापुरती एकदा ती गेली कि राहतात त्या फक्त आठवणी अवचित डोळ्यांच्या पापण्या ओलसर करणाऱ्या
कलमनामा या लोकप्रिय साप्ताहिकात नुकताच हा लेख प्रसिद्ध झाला आहे
मला नेमही नवनवीन लिहायला भाग पडणारा आणि हक्काने माझ्या लिखाणावर प्रक्रिया करणारा माझा मित्र राकेशचे मनपूर्वक आभार
--- संतोष टाकळे
No comments:
Post a Comment